تاریخ-شعر-هنر

daftaresabz — Thu, 28 Dec 2006 00:06:03 GMT

daftaresabz — Wed, 27 Dec 2006 23:58:43 GMT

با من امشب چیزی از رفتن نگو
نه! نگو! از این سفر با من نگو
من به پایان می رسم از کوچ تو
با من از آغاز این مردن نگو
کاش می شد لحظه ها را پس گرفت
کاش می شد از تو بود و تا تو بود
کاش می شد در تو گم شد از همه
کاش می شد تا همیشه با تو بود
با من امشب چیزی از رفتن نگو
نه! نگو! از این سفر با من نگو
من به پایان می رسم از کوچ تو
با من از آغاز این مردن نگو
کاش فردا را کسی پنهان کند
لحظه را در لحظه سرگردان کند
کاش ساعت را بمیراند به خواب
ماه را بر شاخه آویزان کند
می روی تا قصه را غم نامه تدفین گل
می روی تا واﮋه را باران خاکستر کنی
ثانیه تا ثانیه پلواره ویران شدن
می روی تا بخشی از جان مرا پرپر کنی
با من امشب چیزی از رفتن نگو
نه! نگو! از این سفر با من نگو
من به پایان می رسم از کوچ تو
با من از آغاز این مردن نگو

daftaresabz — Wed, 27 Dec 2006 23:39:18 GMT

daftaresabz — Wed, 27 Dec 2006 23:15:29 GMT

آرزويم اين است

نتراود اشک در چشم تو هرگز مگر از شوق زياد

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز

و به اندازه هر روز تو عاشق باشي

عاشق آنکه تو را مي خواهد

و به لبخند تو از خويش رها مي گردد

و تو را دوست بدارد

به همان اندازه که دلت مي خواهد

هر چندتا تو منو دوست داري

من يه دونه بيشتر دوست دارم

ميدوني اينجوري خوبيش اينه که حتي

اگه منو دوست نداشته باشي

باز من يه دونه دوست دارم

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم چشمهايم را مي شستي

و اشکهايم را با دستان عاشقت به باد مي دادي

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم

نگاهت را تا ابد بر من مي دوختي

تا من بر سکوت نگاه تو

رازهاي يک عشق زميني را با خود به عرش خداوند ببرم

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم لحظه اي مرا نمي آزردي

که اين غريبه تنها ، جز نگاه معصومت پنجره اي

و جز عشقت بهانه اي براي زيستن ندارد

اي کاش مي دانستي

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم

همه آن چيزها که در بندت کشيده رها مي کردي

غرورت را ..... قلبت را ..... حرفت را

و.......... .............

صدافسوس حالا اگرهم بفهمي

عشقي نمانده نثارت كنم

زمان! به من آموخت که دست دادن معني رفاقت نيست....

بوسيدن به معني برسرقول ماندن نيست.....

و عشق ورزيدن ضمانت تنها نشدن نيست

daftaresabz — Wed, 27 Dec 2006 23:05:49 GMT

شبی از پشت یک تنهایی نمناک وبارانی تو را با لهجه گلهای

نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گلهایی که در تنهاییم روئید با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی :

دلم حیران وسرگردان چشمانی ست رویایی

ومن تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی وحسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت ومن بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشمهایم را بروی اشکی از جنس غروب ساکت و

نارنجی خورشید وا کردم

نمی دانم چرا رفتی ؟نمی دانم چرا ؟

شاید خطا کردم

و تو بی آنکه فکرغربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا، تا کی ، برای چه

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت

تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران شد

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام

از دست خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با انکه می دانم تو هرگز نام مرا با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته چشمان زیبای توام

برگرد !

ببین که سر نوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت :

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو :

در راه عشق وانتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی ما بین اشك وحسرت وتردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست

ومن در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا؟

شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعاکردم

daftaresabz — Wed, 27 Dec 2006 22:25:02 GMT

دیگه خسته شدم

دیگه خسته شدم

آخه تا کی عشقم رو از این و اون

پنهان کنم...

حتی از خودت!!!

دیگه می خوام داد بزنم

داد بزنم بگم منم عاشقم

اما عاشق چه کسی!!!

بعضی وقت ها این سوال رو از خودم می کنم

که اصلا چیزی به نام عشق وجود داره

بعدش به خودم می خندم و

می گم این چه حرفی هست که میزنم

عشق وجود داره اما

کسی که اون رو نگه داره وجود نداره...

daftaresabz — Wed, 27 Dec 2006 22:20:38 GMT

گفتم بمان و بگذار که حضورت روشن کند شب های بی کسی و تنهاييم را...گفتم که هم نفسم شو در لحظه های بی هم نفسی...گفتم در روزگاری که عشق بازيچه ی دست اين و آن شده دوستم داشته باش...

گفتم لحظه ها و ثانيه ها را می خواهم تنها برای با تو بودن...تنها برای به ياد تو بودن...و تنها برای زمزمه کردن نام تو...

گفتم نرو...

برای ماندنت اصرار کردم...برای ماندنت از واژه ها کمک گرفتم...برای ماندنت دوستت دارم را در عمق چشمانم حک کردم...

اما تو نديدی...نخواستی که ببينی...نخواستی که لمس کنی حس ناب با هم بودن را...و تنها اجازه دادی که تصوير مبهم لبخندت روزگار يخ زده ی پس از تو را گرم کند...

گفتم که من چيزی برای بخشيدن به تو ندارم جز دلی که عشق تو را سايه بان خانه اش کرده و وجود تو را مهمان هميشگی اش...

و تو قلبم را پذيرفتی را تا زير پاهايت بگذاری و تنها رده پاهايت برايم يادگاری بماند...

نمی گويم پس از تو زنده نخواهم ماند اما زندگيم ديگر هيچ شباهتی به آدميان دور و برم نخواهد داشت...

daftaresabz — Wed, 27 Dec 2006 22:18:51 GMT

زندگی هيچ وقت اونجور که فکر ميکنی نيست

زندگی هيچ وقت باب ميل تو پيش نميره ... ولی هميشه هم توش

شاديه هم غم ...تنهايی سردش ميکنه باز عشق سرماشو ميگيره..

اين تويی که مهم ترين نقشو تو زندگی ايفا ميکنی تويی که ميتونی هميشه گرمش

نگه داری و يا اون و از سرما به يخ بشونی....مهم ترين چيز اينه که

ياد داشته باشی گذشت کنی ...فراموش کنی ..دوست داشته

باشی...عشق بورزی...و تو اغوشت بگيری و طعم

شيرينشو خودت بچشی

وقتی دلت گرفته ياد بگيری اشک بريزی اونم رو شونه های

مهربون نازنينت ... وقتی سردت شد تو غربت

تنهايی بپری تو بغلشوخودت و مچاله کنی

واونم با دستاش نوازشت کنه ... ميبينی شنيدن اين حرفها هم ادم و

گرم ميکنه چی برسه...

اما...

اما دوری...

اما بی او بودن...

اما تنهايی روزهارو شب کردن...

اما بی او به خواب رفتن....

سخت نيست بلکه طاقت فرساست

توی تنهايی دل به غصه دادن مثل پروانه سوختن...

بی او اشک ريختن ... و بی همدم خوابيدن..

ميبينی چقدر سردت شد منم دارم ميلرزم...

اميد با تو بودنه که نميزاره سرما غلبه کنه به وجود عشقت

روزگار کثيف ...ازت متنفرم...بدم مياد اسمتو رو لب بيارم..

خدايا تنهام نزار بی تو هيچم....

daftaresabz — Wed, 27 Dec 2006 22:01:02 GMT

اشک رازی ست

لبخند رازی ست

عشق رازی ست

اشک آن شب لبخند عشقم بود

قصه نیستم که بگویی

نغمه نیستم که بخوانی

صدا نیستم که بشنوی

یا یا چیزی چنان که ببینی

یا چیزی چنان که بدانی...

من درد مشترکم

مرافریاد کن.

درخت با جنگل سخن میگوید

علف با صحرا

ستاره با کهکشان

و من با تو سخن میگویم

نامت را به من بگو

دستات را به من بده

حرف ات را به من بگو

قلبت را به من بده

من ریشه های تو را دریافته ام

با لبانت برای همه لبها سخن گفته ام

ودستهای ات با دستان من آشنا ست

درخلوت روشن با تو گریسته ام برای خاطر زندگان

و در گورستان تاریک با تو خوانده ام زیبا ترین سرودها را

زیرا که مردگان این سال عاشق ترین زندگان بوده اند

دست ات را به من بده

دست های تو با من آشناست

ای دیر یافته با تو سخن می گویم

به سان ابر که با توفان

بی سانه علف که با صحرا

به سان باران که با دریا

به سان پرنده که با بهار

به سان درخت که با جنگل سخن می گوید

زیرا که من

ریشه های تو را دریا فته ام

زیرا که صدای من با صدای تو آشنا ست

daftaresabz — Wed, 27 Dec 2006 21:55:18 GMT

مژگان جونم دوست دارم

اولين نگاه را دختر كرد
اولين لبخند را هم او زد
و بالاخره دل پسر را به دست آورد
او توانست پسر را اسير چشمان تاريكش كند
پسر به او اميد بست
و هر روز را منتظر او بود
دختر منحني آب را براي پسر معنا مي كرد
هر دو با هم بودند
و هرگز از هم جدا نشدند
سه سال از عشق پنهان اين دو گذشت
دو سال ديگر هم گذشت
و سال آخر اوج گرفت
پسر فقط وصل را مي خواست
بخاطر دختر از خيلي چيزها گذشت
حرفها شنيد
همسفر باد شد
و لرزش بيد را درك كرد
شور و جواني را به پايش ريخت
عشق و غرور را هم
دختر هم مي فهميد
جبران هم مي كرد
روحشان براي هم پرواز مي كرد
هيچ كس به جز پسر به اين خوبي معني انتظار را نمي فهميد
ميان حرفهاشان گاه از هم مي رنجيدند
اما پسر حاضر بود آسمان را بشكافد
و از زمين بگذرد
تا دل دختر را شاد كند
پسر حتي گناه تمام كارهائي را كه نكرده بود گردن گرفت
باران هم به پاي خاطرات آنها نمي رسيد
عشق پسر حد نداشت
پسر هر لحظه منتظر لحظه ديگر بود
دختر هر روز بذر عشق را مي كاشت و از خيابانهاي پر پيچ و خم دل پسر عبور مي كرد
ماجرائي پيش آمد
دختر نيمه راه جا زد
پسر متقاعدش كرد
دختر آزرده دل شد
پسر شادش كرد
دختر قهر كرد
اما پسر غرور خود را شكست و آشتي كرد
دختر ناز كرد
پسر كشيد
دختر شكست
پسر جمع كرد و پيوند زد
دختر بهانه ها آورد
اما پسر صبور بود
دختر ديگر حاضر به ادامه راه نبود
و خزانها به عشق اين دو تابيد
پاييز بود و ريزش برگ درختان
پسر انتظار دختر را مي كشيد
انتظارش سرانجام به سر رسيد
اما دختر از وداع ميگفت
غزل تلخ جدائي را كه سروده بود
براي پسر خواند
پسر فقط سكوت كرد
و گوش داد
حتي اشك هم نريخت
اينبار قلبش مي گرييد
و دلش بود كه فرياد مي كشيد
اما چاره اي نبود
دختر ديگر پرواز كرده بود
بسوي قلب ديگري پر كشيده بود
آنروز تلخترين روز زندگي پسر بود
روزي كه واقعيت همچون پتكي سنگين بر سرش نشست
و بيدارش كرد
تازه از خواب شش ساله اش بيدار شد
طراوت از زندگي پسر رخت بربسته بود
او غمگين بود
پسر هر روز زخمه بر تار مي زد
و زير بارش موسيقي غم آلودش مي گريست
پسر دلتنگ بود
دختر لباس عروس پوشيد
و دست در دست پسر ديگري به دنبال آينده رفت
اما براي پسر اينها ديگر مهم نبود
پسرفهميده بود كه جنس لطيف وفا ندارد.

**************************